Over mijn schouder

Verbonden

mijn kind, ook ik ben geboren

uit het reizen, het luisteren
naar het wuivende koren,
uit het stromen van de rivier

hier vertel ik je de verhalen
leer je leven van de lucht
leer je de vruchten, het licht
en het uitzicht te delen –

want zo vond ook ik mijn thuis
op een dag kom je aan
en begin je de bomen, vogels,
de mensen te verstaan

*

ik haal even
de schoffel door
dit tijdperk heen

misschien dat er dan
nog iets gaat
bloeien

Héros

Versailles, september 1783 –
door de lucht zweven
een haan, een schaap
en een eend

niet op eigen kracht
niemand hallucineert
de haan zwijgt bedremmeld
het schaap herkauwd

de bescheiden canard
knapt een uiltje
staat met de kop
tussen de veren

men wacht af

het grondvolk in spanning
de levende have gelaten
het is praktisch windstil
en de fonteinen klateren

een langsvliegende postduif
kijkt om

© 2012

Verwarring

de laatste stukjes wildernis
in jou
worden zorgvuldig bejaagd

ze zijn ernstig bedreigd
en bedreigend, concurrerend
met het maakbare geluk

zintuigen die herinnerd worden
aan pure wilde instincten
ze herkennen iets, worden wakker

je vliegtuigticket op zak
je roots elsewhere
ruik je een nieuw soort heimwee

© 2010

Van eigen bodem

niet als ik schoffel en wied
zaai en oogst
sjouw en vertimmer
maar in de vrije tijd

zoek ik naar vragen
op antwoorden, en andersom
als ik snoei en zaag
opbind en verspeen

ben ik één
verkeer ik
met de egel en de mol
in een veld van antwoorden

prikkelend en diepgravend

© 2011

Vondsten

lopend in de voetsporen
van hen die hun handelingen
wisten te volmaken
ondanks dat zij hun tijd
niet meehadden
dwaalde hij af naar
een leven lang aren lezen
waar hij een woordenschat vond
die hij al gauw weer begroef
in diezelfde grond

onbelangrijk de vraag
of het er toe doet
welk universum –
vandaag is er weinig keus
de afbraak bracht hem
onwennig tussen
gereedschappen en kraaien
crofter zou hij zichzelf
kunnen noemen, maar hij
benoemd enkel de anderen

© 2010