Onverwacht

blijf daar niet staan
ga zitten, trek je jas uit
of andersom

wacht, ik haal even
nee, kom verder
ben zo terug

ik kom er aan


© 2010

Adresje

uit een vliegenzwerm
op afstandsbediening
is een vlieg neergestreken

de bel
ze klikt nog even door
op haar scherm
voor ze overeind komt

de plastic hoorn, druk op knop
nasale zoem beneden hoorbaar
klik van metaal op metaal
het weerkaatsen van rubber
dat met regelmaat beton raakt

hij zal nu de onbestemde geur ruiken
die hier al een halve eeuw hangt
en de vettige walm uit de doos

de deurbel met de veer
de ontknoping nadert


© 2010

Veertig (zeg maar je)

ijsberen is leeftijdsgebonden
alleen is maar alleen
een zinnetje dat nazeurt
wie zegt zoiets

samenzweren over oudere ouders
we kunnen al boekdelen spreken
en weten wat we
achter moeten houden

(vergeten wat we
achter zullen laten)
nu zijn we aanbelandt bij
als we later groot zijn


ik ben door de wol geverfd
een aangeboren afwijking
met vervangende schaamte
kijk ik in een scheerspiegel

de nieuwe garde
passeert mij
over de onbegaanbare wegen
die ik heb gebaand

ik lig in de lijn der verwachtingen
we zoeken een roestplek
in de boomhut
van ons kroost


en van de doden
de afvalligen
die liefdesdieven
niets dan goeds


© 2010

Over pijn zingen

sappeur voor de liefde
in haar loopgraven
te sterven –

bedenk me net
dat mijn getekend zijn
het gevolg is van een
(min of meer)
oprechte strijd
aangaande de liefde

toch nog een held


© 2010

Hand en span

Het zit in m'n tasje –
wil jij 't even pakken?

Het was alsof ik plots
de rits van haar avondjurk
mocht sluiten

Met kloppend hart
bewoog ik mijn hand
langs haar spulletjes
preuts en braaf

Ze was vergeten
dat mannen
zelden iets kunnen vinden

Sleutels, een bh-sluiting
een ongestelde vraag –


© 2010

Overdracht

laat die hoogtevrees maar varen
nu je ouder wordt en
de aarde trekt

dringende thema's, die je maar
niet wilde herkennen, worden opnieuw
onder de aandacht gebracht

een bibberend briefje, het trilt
in je linkerhand, alsof je het van
je leesbril vandaan wilt trekken

en het toch onder ogen wilt krijgen
nu of nooit, je houd het
montuur vast, het duurt lang

het moeizaam turen
en nog net herkennen van de zinnen
die iemand erop heeft gezet –

het doorgeven van de wil
is een feit


©2010

Wens

over steden en dorpen vlogen ze
bossen en vlaktes gleden onder hen weg
zij scheerden langs torens en vlak
langs mij – en zo op mijn papier

gewend als ze zijn aan suizende ruimte
leegte en lichtheid, strijken ze neer
en ik ben verrukt en verheugd
dat ze zich, na hun ontsnapping

die zij niet zien als een ontvluchten
hier vertonen, tussen de regels
als op de lijnen van telefonie
die vroeger zo zichtbaar waren

en nu, ongrijpbaar, communicerend
in de luchtige energievelden
waarin ook ik graag weg wil vliegen
in een legitiem escapisme


© 2010